Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Τοζέρ Τυνησία: Οι αγρότες φεύγουν, οι τουρίστες έρχονται

παρμένο από εδώ

'Οαση του homo economicus

Του CLAUDE LLENA *


Η Τοζέρ είναι μια μικρή πόλη της Τυνησίας, στη βορειανατολική Σαχάρα, στα σύνορα με την Αλγερία. Από τις διασημότερες οάσεις στον κόσμο, ποτίζεται από 200 πηγές και περιβάλλεται από ένα πανέμορφο, τεράστιο φοινικόδασος (10.000 στρέμματα, 400.000 δέντρα). Είναι μια καταπράσινη γωνιά, περιτριγυρισμένη από αμμόλοφους (erg) και πετρώδη έρημο (reg).

Εδώ και πολλές γενεές, η φυτεία των φοινίκων τρέφει τους homo situs(1), τους ανθρώπους που ζουν ενσωματωμένοι στον βιότοπο που αποτελεί η περιοχή(2).

Η παραγωγή λαχανικών και φρούτων (μαρούλια, γογγύλια, καρότα, μπανάνες και χουρμάδες) εγγυάται μια ισορροπημένη διατροφή στους μόνιμους κάτοικους της όασης. Το γεωργικό μοντέλο είναι επικεντρωμένο στην ορθολογική χρήση του νερού και επιτρέπει την παραγωγή σημαντικών ποσοτήτων τροφίμων. Από τον 14ο αιώνα, το αρδευτικό σύστημα που δημιούργησαν οι Αραβες επιτρέπει τη μέτρηση του νερού, η οποία γίνεται από το «γκαντούς», την υδραυλική κλεψύδρα. Ο καθένας έχει δωρεάν πρόσβαση στο νερό, που κυκλοφορεί σε κάθε μέρος, χάρη σε αυτό το έξυπνα σχεδιασμένο δίκτυο.

Οι διαφωνίες που προκύπτουν για το πότισμα των χωραφιών επιλύονται από ένα λαϊκό δικαστήριο που έχει όλες τις σχετικές αρμοδιότητες και εξασφαλίζει την κοινωνική ισορροπία ενός πληθυσμού που έχει εξασφαλίσει αυτάρκεια όσον αφορά τη διατροφή του. Μέσα σ' αυτό το σύστημα, που επιτρέπει την αναπαραγωγή της ομάδας, καθένας βρίσκει τη θέση του.

Η νέα απειλή

Ωστόσο, αυτό το εύθραυστο κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι θα αμφισβητηθεί ιδιαίτερα στις αρχές της δεκαετίας του '90, την περίοδο που η κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στον διεθνή τουρισμό. Για να αποσυμφορήσει τις παραλιακές περιοχές, όπου παρατηρείται υπερπληθυσμός, η κυβέρνηση χρηματοδοτεί την κατασκευή ενός διεθνούς αεροδρομίου και δώδεκα πολυτελέστατων ξενοδοχείων που προσελκύουν τουρίστες από ολόκληρο τον κόσμο. Στα μεγάλα γραφεία προσφέρεται ολοκληρωμένο τουριστικό πακέτο, από τη βραδινή γιορτή των Βερβέρων με τους φολκλορικούς μουσικούς της έως το σαφάρι με καμήλες στην έρημο.

Οι επισκέπτες, αποκομμένοι από κάθε επαφή με τον τοπικό πληθυσμό, συμμετέχουν σ' αυτό το σχιζοφρενικό τουριστικό απαρτχάιντ, στο οποίο οι ελάχιστες επαφές πραγματοποιούνται για εμπορικούς λόγους. Ο αυστηρός διαχωρισμός απαγορεύει στους δύο κόσμους να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον ή να μοιραστούν τις ίδιες ανησυχίες και έγνοιες.

Η «εξέλιξη»

Οι επισκέπτες, περιορισμένοι σε ένα περιβάλλον που ευνοεί τον καταναλωτισμό, ξοδεύουν το νερό ασυλλόγιστα. Για το πότισμα των κήπων και του γκαζόν πραγματοποιούνται γεωτρήσεις, ενώ για την παροχή πόσιμου νερού στις μονάδες που φιλοξενούν τους τουρίστες εγκαθίσταται δίκτυο σωληνώσεων.

«Οποιος ταξιδεύει• χωρίς να συναντά τον άλλον, δεν ταξιδεύει, απλά μετακινείται(3)». Κουβαλάει μαζί του την εικόνα που έχει για τον κόσμο και φεύγει με τις ίδιες ιδέες, ενισχυμένες από την εμπειρία που είχε, καθώς δεν μπόρεσε να την πλουτίσει μέσα από την επαφή του με τον πολιτισμό του αυτόχθονος λαού.

Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με τη μείωση των βροχών και την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας, έκανε τη θέση των αγροτών εξαιρετικά επισφαλή. Το νερό παλιότερα ήταν ένα αγαθό του οποίου η διαχείριση γινόταν με ιδιαίτερα προσεκτικό τρόπο, ξαφνικά έγινε ένα συνηθισμένο εμπόρευμα. «Αυτός που μπορεί να πληρώσει παίρνει το προϊόν».

Η εμπορευματοποίηση προκάλεσε την έλλειψη ενός αγαθού που μέχρι τότε υπήρχε σε επάρκεια. Στο εξής, για να ποτίζει κανείς ένα στρέμμα με φοίνικες μία φορά την εβδομάδα, πρέπει να πληρώνει 15 ευρώ τον χρόνο. Με τόσο υψηλό τίμημα, λίγοι αγρότες μπορούν να επιβιώσουν. Σταδιακά, οι εργαζόμενοι της όασης εγκαταλείπουν τα χωράφια και στρέφονται στα τουριστικά επαγγέλματα. Εγκαταλείπουν γρήγορα τη λογική του homo situs και υιοθετούν εκείνη του homo economicus, γυρίζοντας την πλάτη σε αιώνες επιβίωσης σ' αυτό το ιδιαίτερο περιβάλλον.

Ο μύθος της ερήμου

Είναι εύλογες οι επιπτώσεις για τους νέους, τα πιο ευάλωτα άτομα της κοινότητας. Ορισμένοι βρίσκουν σταθερή δουλειά στα ξενοδοχεία και στα μεγάλα ταξιδιωτικά γραφεία. Ωστόσο, η πλειονότητά τους αποτελεί ένα ελαστικοποιημένο εργατικό δυναμικό (εργάζονται με συμβάσεις χρόνου ή ως ωρομίσθιοι), την εφεδρεία που προσαρμόζεται στην τουριστική ζήτηση.

Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, αυτός ο τομέας της οικονομίας έχει βυθιστεί στην κρίση. Καθώς η ανεργία φτάνει το 40%, ολόκληρη η ζώνη εξαρτάται πλέον από την εξωτερική προσφορά. Κατ' αρχάς στο διατροφικό επίπεδο: Τα λαχανικά φτάνουν στην όαση κάθε Κυριακή, παράγονται σε περιοχές με υψηλή γεωργική παραγωγικότητα, στις οποίες έχει διαταραχθεί η οικολογική και η κοινωνική ισορροπία. Ωστόσο, κοστίζουν φτηνότερα από εκείνα που παράγονται στην όαση.

Η λογική του χαμηλότερου κόστους υπερίσχυσε της αυτοοργάνωσης και της αυτάρκειας του λαού της όασης(4). Ο υποβόσκων οικονομισμός αποσταθεροποίησε την ευαίσθητη ισορροπία που είχε δημιουργηθεί σ' αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο. Στη συνέχεια, στο οικονομικό επίπεδο: Απέναντι στην έλλειψη ρευστού, η τουριστική οικονομία παραμένει η μοναδική πηγή εισοδήματος σε χρήμα. Ωστόσο, αυτή η δραστηριότητα εξαρτάται από τη διεθνή συγκυρία.

Βέβαια, ο μύθος της ερήμου, ο οποίος καλλιεργείται από τα μέσα ενημέρωσης, γνωρίζει αρκετή επιτυχία. Αλλά ακόμα και οι ελκυστικές τιμές που καθιερώθηκαν πρόσφατα δεν κατορθώνουν να αντισταθμίσουν τον φόβο που γεννά η τρομοκρατία.

Το δυτικό μοντέλο μετατρέπεται σε σημείο αναφοράς. Η έλξη που δημιουργεί ο μαζικός τουρισμός δημιουργεί ανάγκες τις οποίες η τοπική παραγωγή αδυνατεί να καλύψει.

Χάνονται οι νέοι

Οι νέοι είναι έτοιμοι να πουλήσουν και την ψυχή τους για να αποκτήσουν λίγα χρήματα, ένα αντικείμενο, ακόμα και μια... διεύθυνση που είναι και το πρώτο στοιχείο να συντηρεί την ψευδαίσθηση της μετανάστευσης η οποία αποτελεί τη μοναδική διέξοδο στο αίσθημα στέρησης που νιώθουν(5). Αυτές οι φευγαλέες σχέσεις κρύβουν την ποιότητα της παραδοσιακής φιλοξενίας.

Ο Αχμέντ, ο ηλικιωμένος δημόσιος γραφέας της πόλης, διηγείται: «Πριν από μερικά χρόνια ακόμα, οι νέοι ήταν πρόθυμοι να κάνουν προσπάθειες για να τηρήσουν την παράδοση... Ωστόσο, σήμερα, αυτή η νεολαία είναι απελπιστική. Δεν θέλουν πια να δουλεύουν τη γη των προγόνων μας, προτιμάνε να διαφθείρονται από την επαφή τους με τα γκρουπ των τουριστών. Κυνηγάνε το χρήμα και δεν ενδιαφέρονται για τη φιλία. Αυτά είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Ο μουσουλμάνος οφείλει να υποδέχεται τον ξένο και να μοιράζεται μαζί του ό,τι καλύτερο διαθέτει».

-Καλά, εσείς δεν προσπαθείτε να τους δείξετε τις αξίες του τυνησιακού λαού;

«Φυσικά, αλλά είναι μαγεμένοι από τον δυτικό κόσμο...»

Μια μειοψηφία εύπορων και το τουριστικό κεφάλαιο των χωρών του Βορρά μονοπώλησαν γρήγορα αυτήν την πηγή πλούτου, εις βάρος του ντόπιου πληθυσμού.

Ακόμα χειρότερα, ο τουρισμός θεωρείται η μοναδική λύση για την υποτιθέμενη ανάπτυξη της περιοχής. Ο κυριότερος φορέας αυτού του αποικισμού του φαντασιακού των ανθρώπων εξακολουθεί να είναι ο μύθος της ανάπτυξης και της Δύσης.

«Αλλοτε, δούλευα μαζί με τον πατέρα μου στη φυτεία με τους φοίνικες» διηγείται ο εικοσάχρονος Μπεσίρ, καθισμένος σ' έναν πάγκο, περιμένοντας τους τουρίστες.

«Ομως, η δουλειά ήταν σκληρή. Και, συχνά, παρά τις προσπάθειες μας, δεν καταφέρναμε να φέρουμε σπίτι τα λεφτά που χρειαζόταν η οικογένεια. Με τον τουρισμό, η γεωργία δεν έχει θέση στην Τοζέρ. Δεν έχουμε καμία όρεξη να κάνουμε τη δουλειά που έκαναν οι παλιοί. Προτιμάμε να δουλεύουμε με τους τουρίστες».

Κι αν δεν έρθουν οι τουρίστες;

«Ε, λοιπόν, θα περιμένουμε μέχρι να 'ρθουν... Πού θα πάει; Η κατάσταση θα βελτιωθεί!».

Η ρύπανση, τόσο του περιβάλλοντος όσο και του πνεύματος, συμβολίζεται από την υποχώρηση του φοινικοδάσους και το έδαφος που κερδίζει η έρημος. Σήμερα, καλλιεργείται μονάχα το 25% της γης. Πολλοί φοίνικες ξεραίνονται, καθώς μένουν απότιστοι και απεριποίητοι.

Το φοινικόδασος μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο γεμάτο πλαστικά μπουκάλια νερού, το πιο χτυπητό και γελοίο δείγμα της αλλοτρίωσης που προκαλεί ο τουρισμός.

Επιπλέον, από πέρυσι, ένα φαραωνικό εργοτάξιο παραμορφώνει τα περίχωρα του φοινικοδάσους: επιχειρείται η κατασκευή ενός γηπέδου γκολφ στη μέση της ερήμου, στις παρυφές της όασης. Πώς είναι δυνατόν να φυτρώσει το γκαζόν όταν τους μισούς μήνες του χρόνου η θερμοκρασία φτάνει τους 50οC υπό σκιάν; Κι όμως, οι επιχειρηματίες που προωθούν αυτό το έργο πήραν το ρίσκο. Φυσικά, θα αντλούν σημαντικές ποσότητες από τον υδροφόρο ορίζοντα για να συντηρήσουν όλο αυτό το πράσινο καταμεσής στην έρημο. Απ' ό,τι φαίνεται, η Τοζέρ δεν έχει δει ακόμα τα χειρότερα...

Να πώς μια περιοχή η οποία ήταν κάποτε αυτάρκης όσον αφορά τα τρόφιμα και υπερήφανη για τον πολιτισμό της και την ταυτότητά της, άφησε σε μια μειοψηφία τη φροντίδα να οργανώσει το παρόν της και το μέλλον της.

Γκολφ... στους φοίνικες

Τα αναπτυξιακά προγράμματα γυρίζουν την πλάτη στην παράδοση για να επιβάλουν μια ξενοδοχειακή και τουριστική βιομηχανία, η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Δυτικών και μιας εύπορης μειοψηφίας.

Ολοι αυτοί θα έχουν τη δυνατότητα να παίζουν γκολφ κάτω από τα φοινικόδεντρα(6)... Θα πρόκειται για μια αισχρή και γελοία ευχαρίστηση, η οποία θα θέτει σε κίνδυνο το εύθραυστο περιβάλλον, καθώς και τις κοινωνικές ισορροπίες ανάμεσα στον ντόπιο πληθυσμό.

Περιμένοντας τους τουρίστες και παρά τις θεμελιώδεις προσταγές του ισλάμ, ένα μέρος αυτού του πληθυσμού που έχει χάσει την κοινωνική συνοχή του το ρίχνει στο ποτό, για να ξεχάσει ότι έχει πουλήσει την ψυχή του και το φοινικόδασός του. Μάλιστα, οι πότες καταφεύγουν στα φοινικόδεντρα, μακριά από τα βλέμματα, αναζητώντας λίγη δροσιά κάτω από τα δέντρα.

Ισως μάλιστα πρόκειται και για έναν συμβολικό τρόπο να τιμήσουν αυτό που κάποτε αποτελούσε το καμάρι των λαών της περιοχής και σήμερα αποκρυσταλλώνει την απογοήτευσή τους(7).


1. Οπως προτείνει η θεωρία των τοποθεσιών (sites), ο homo situs είναι ένα άτομο το οποίο ερμηνεύει και προσαρμόζεται, με τα μέσα που διαθέτει η ομάδα του, στις καταστάσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπος. Αποτελεί ένα στοιχείο του βιότοπου όπου ζει, δεν προσπαθεί καθόλου να κυριαρχήσει σ' αυτόν αλλά απλά να επιβιώσει. Πρόκειται επίσης για κοινωνικό άνθρωπο, ο οποίος σκέφτεται και ενεργεί. Βλέπε Hassan Zaoual, «Territories et dynamiques economiques», L'Harmattan, Παρίσι, 1998.

2. Ο χώρος (territoire) με την έννοια που δίνει ο Roger Brunet στο έργο του «Le Territoire dans les urbulences»: «Ο χώρος (...) είναι ο ιδιαίτερος αλλά και κατάλληλος τόπος για μια δραστηριότητα».

3. Φράση της Αλεξάντρα Νταβίντ Νιλ, μεγάλης γαλλίδας ταξιδιώτισσας του 20ού αιώνα.

4. Βλέπε τον απολογισμό των περιφερειακών συναντήσεων «Αυτοπαραγωγή και κοινωνική ανάπτυξη», οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στη Μασσαλία στις 5 Οκτωβρίου του 2000 και ιδιαίτερα την παρέμβαση του Γκι Ρουστάνγκ, «Να αναγνωρίσουμε τη σημασία της αυτοπαραγωγής».

5. Βλέπε Piere Vermeren, «Les Marocains revent d' Europe», Le Monde diplomatique, Ιούνιος 2002.

6. Ο Σαμίρ Αμίν μιλάει για μεταπρατική αστική τάξη στο «Au dela du capitalisme senile», PUF, Παρίσι, 2002. Και, για να δείξει ότι αυτή η κυριαρχία δεν είναι απόλυτη, καταδεικνύει το πόσο ευάλωτη είναι η θέση των κατεχόντων: «Οι συνολικές αντιθέσεις Βορρά; Νότου θα οξυνθούν. Απέναντι σ' αυτήν την κατάσταση, το γεγονός ότι αυτές οι μεταπρατικές εξουσίες είναι ευάλωτες κι εύθραυστες (...), υπάρχει το ενδεχόμενο στις χώρες του Νότου (...) να γίνει ασταθής η κυριαρχία τους».

7. Με την έννοια που δίνει ο Μαξ Βέμπερ στο έργο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού», Πλον, Παρίσι, 1964.

* Πανεπιστημιακός και ερευνητής στον τομέα των κοινωνικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ.


LE-MONDE



Αγγελής

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ...



Η ανάρτηση αυτή δεν έχει σχέση με τη φύση και το περιβάλλον ωστόσο παρακολουθώ το θέμα καιρό τώρα και θα ήθελα να γράψω κάτι.
1)Διαβάζω τούτες τις μέρες στον τοπικό τύπο για τους 1000-1500 μετανάστες,  εργάτες γης που ζουν στα Φιλιατρά. «Ανεξέλεγκτη η κατάσταση στα Φιλιατρά με τους παράνομους μετανάστες» λέει ένα άρθρο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (10/3/2010). Αναρωτιέμαι υπάρχουν παράνομοι και λαθραίοι άνθρωποι? Δυστυχώς για κάποιους υπάρχουν. Έτσι τους αποκαλούν... 

Μου έρχεται στο μυαλό η Μανωλάδα, έπειτα το Ροσάρνο της Ιταλίας και τα γεγονότα που έγιναν και εξελίσσονται μέχρι σήμερα εκεί. Έπειτα ξαναθυμάμαι το τελευταίο πρόσφατο ντοκιμαντέρ του ΕΞΑΝΤΑ που καταπιάστηκε με το συγκεκριμένο ζήτημα. 
Φιλιατρά, Μανωλάδα, Θήβα, Μηχανιώνα, Ροσάρνο κ.λπ. Εργάτες γης, μετανάστες, αφρικανοί κυρίως αλλά και ασιάτες-ανατολίτες. Άνθρωποι που δουλεύουν κάτω από αντίξοες συνθήκες, ίσως και πάνω από 12 ώρες τη μέρα,  που πληρώνονται στην ξευτίλα και ζουν σε αυτοσχέδιες καλύβες από καλάμια και πλαστικά θερμοκηπίων.  
  
Στα Φιλιατρά όπου να ναι ξεκινά η περίοδος σποράς των καρπουζιών τα οποία θα είναι έτοιμα για το καλοκαίρι. Η περιοχή είναι από τις μεγαλύτερες σε παραγωγή καρπουζιού σε ολόκληρη τη χώρα. Οι εργάτες γης τώρα είναι “χρήσιμοι”, μέχρι το φθινόπωρο θα δουλεύουν στα καρπουζοχώραφα …έπειτα θα τους έχουν στο διωγμό. “ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ…ΝΑ ΠΑΤΕ ΑΛΛΟΥ” θα λένε κάποιοι της περιοχής..”ΔΕ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΟ”. Κάποιοι ντόπιοι, ίσως τότε προσπαθήσουν να εκτονώσουν και το κλίμα εναντίων τους. Θυμάμαι τα ίδια σκηνικά διαδραματίζονταν και πέρυσι.  Αυτή την περίοδο όμως είναι “χρήσιμοι”… φτηνά εργατικά χέρια, που δεν “χρειάζονται” ασφάλιση και ένσημα, άνθρωποι “μιας χρήσης” για τους παραγωγούς.

2)Σε εμάς στην Πυλία, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, δεν έχουμε καρπουζοχώραφα όπως στα Φιλιατρά. Στο χωριό ζούσαν 15 περίπου παιδιά από το Μπαγκλαντές. Δούλευαν στις ελιές. Τα Χριστούγεννα γνώρισα τον Σαμψών. Ένας άνθρωπος 25 ετών, χαμογελαστός και με καλή καρδιά. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου έδωσε. Είχε έρθει από την Αθήνα μετά τους διωγμούς από το Εφετείο και τις σκούπες της αστυνομίας στα στενά της Ομόνοιας και του Αγ. Παντελεήμονα. Για Αθήνα δεν ήθελε να ξανακούσει, δεν ήθελε να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί αν και είχε “χαρτιά” όπως μου είπε. Μαθαίνω πως τώρα που τελείωσαν οι δουλειές του λαδιού, μόνο δύο παιδιά  μείνανε στο χωριό. Οι υπόλοιποι φύγανε για Μανωλάδα, για τις φράουλες. Ίσως ξανάρθουν είπαν όταν θα έχει ξανά δουλειά στα μέρη μας. Μαζί έφυγε και ο Σαμψών. Ίσως να τον ξαναδώ το καλοκαίρι…

3) Διαβάζω και σήμερα ένα άρθρο για το Κέντρο Υγείας Πύλου, γραμμένο στο χθεσινό ΘΑΡΡΟΣ. Οι εργαζόμενοι, γιατροί και νοσηλευτές αναφέρονται στις συνθήκες εργασίας τους. Δεν υπάρχουν μηχανήματα, δεν υπάρχουν γιατροί, δεν υπάρχουν ασθενοφόρα. Συνηθισμένο το βουνό από τα χιόνια …σκέφτομαι. Με το δίκιο τους διαμαρτύρονται οι άνθρωποι, από τον Οκτώβριο περιμένουν να δουν άσπρη μέρα. Κάποια στιγμή μιλούν και για περιστατικά με μετανάστες και εργατικά ατυχήματα

Παραθέτω το απόσπασμα:
“ Συχνά οι γιατροί του Κέντρου Υγείας Πύλου καλούνται να αντιμετωπίσουν και περιστατικά με μετανάστες που δεν έχουν υγειονομική περίθαλψη, ενώ δε μιλούν καν ελληνικά. «Μας έρχονται μετανάστες περιπλανώμενοι χωρίς περίθαλψη. Αυτές τις μέρες μάς έφεραν κάποιους, ίσως να ήταν και από αυτούς που βρίσκονται στα Φιλιατρά - Γαργαλιάνους. Τι θεραπεία να τους γράψεις; Οι άνθρωποι δεν έχουν περίθαλψη, ούτε λεφτά για να αγοράσουν τα φάρμακα. Και φθηνό φάρμακο δεν υπάρχει. Αν έχουμε εμείς κάτι εδώ, τους δίνουμε, αλλιώς στηρίζονται στο φαρμακοποιό ή σε κάποιον γνωστό» λέει ο κ. Τσιλιβαράκης.
Και η συνάδελφός του κα Αποστολοπούλου: «Μας έχουν φέρει τα πάντα, από περιπλανώμενους μετανάστες χωρίς περίθαλψη, μέχρι εργαζόμενους από το εργοτάξιο της ΠΟΤΑ. Υπάρχουν πολλοί ξένοι εκεί, μένουν σε άθλιες συνθήκες, μας τους κουβαλάνε μέσα στα αγροτικά, δε μιλάνε ελληνικά και δύσκολα μπορούμε να συνεννοηθούμε. Έχουμε καλύψει και εργατικά ατυχήματα από μικρά έως πολύ σοβαρά, μέχρι και θανάτους». ”

Στέκομαι στην τελευταία πρόταση για λίγο. Άραγε να υπήρξαν νεκροί μετανάστες εργάτες στο εργοτάξιο της ΠΟΤΑ? Άραγε οι θάνατοι τους να μην έφτασαν ποτέ το φως της δημοσιότητας? Ανατριχιάζω στην σκέψη. Πως μετριέται η ζωή ενός ανθρώπου? Πόσο κοστίζει? Λιγότερο ή περισσότερο από τα 7000  ευρώ/ημέρα που κοστίζει η προεδρική σουίτα, των 660 τ.μ. στο Costa Navarino? Πόσες άγνωστες εργατικές δολοφονίες μεταναστών –που έψαχναν ένα καλύτερο μέλλον- να έχουν πραγματοποιηθεί μέσα στα κάτεργα της ΠΟΤΑ? Πόσοι μετανάστες έχουν σακατέψει τα χέρια τους και το κορμί τους για να παίζουν γκολφ αυτοί που δημιούργησαν την οικονομική κρίση?

  

Αγγελής, 12/3/2010 



UPDATE 13/3/2010 (κλικ στις εικόνες):




UPDATE 18/3/2010:
Το υπέδειξε ο Γιάννης

Ανεξέλεγκτη η κατάσταση σε Φιλιατρά, Γαργαλιάνους

Της Ελενας Kαρανατση, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/3/2010


Αν πεινάς, θα δανειστείς, θα ζητιανέψεις, θα κλέψεις, θα σκοτώσεις, θα λιμοκτονήσεις, τι θα κάνεις; Ενα θεωρητικό ερώτημα για τους περισσότερους που διαβάζετε τώρα αυτό το κείμενο, το οποίο ωστόσο αποτελεί καθημερινό δίλημμα για ανθρώπους που μετανάστευσαν ή ήρθαν ως πρόσφυγες από εμπόλεμες περιοχές στη χώρα μας -μη έχοντας καλύτερη επιλογή ίσως- και διαβιούν σε συνθήκες άθλιες μην μπορώντας συχνά να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες, όπως η τροφή και η στέγη.
Πρόσφατα, σε περιοχές της Μεσσηνίας, κυρίως στους Γαργαλιάνους και στα Φιλιατρά, εθεάθησαν Αφρικανοί αλλοδαποί να διατρέφονται με αδέσποτα ζώα (σκύλους, γάτες). Μερικοί κλέβουν κανέναν κόκορα ή αβγά, άλλοι «χτυπούν» μπακάλικα όχι για να αποσπάσουν χρηματικά ποσά, αλλά φαγητό και κάποιοι άλλοι (προερχόμενοι κυρίως από Ρουμανία) επιδίδονται σε πιο οργανωμένες διαρρήξεις και κλοπές για μεγαλύτερη λεία...
Οι τοπικές αρχές στη Μεσσηνία περιγράφουν μία δραματική κατάσταση που εντείνεται όσο περνάει ο καιρός. Μιλούν για ομάδες κυρίως Σομαλών και Σουδανών (προσφάτως και από τη Βιρμανία), οι οποίοι περιφέρονται ανέστιοι από περιοχή σε περιοχή ανάλογα με τις ανάγκες της αγροτικής παραγωγής. Χθες ήταν στη Μανωλάδα για τις φράουλες, σήμερα είναι στα θερμοκήπια των Φιλιατρών, αύριο στους πορτοκαλεώνες της Σπάρτης, μεθαύριο στην Ηλεία για τα καρπούζια και πάει λέγοντας... Εργάζονται ως πάμφθηνη εργατική δύναμη, σπάνια για 40 ευρώ την ημέρα, συνήθως για 20, με δύο - τρία μεροκάματα την εβδομάδα. Ανάλογα πάντα με την προσφορά και τη ζήτηση.

«Κάνουμε ό,τι μπορούμε»

«Στα Φιλιατρά έρχονται σωρηδόν. Η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη. Στην αρχή φροντίσαμε για ανθρωπιστικούς λόγους να έχουν ρούχα και φαγητό. Τώρα όμως είναι πάρα πολλοί και το σύστημα έχει αρχίσει να μπλοκάρει. Ζουν όπου βρουν και όπως μπορούν. Σε γιαπιά, σε παλιά εγκαταλελειμμένα κτίρια, σε αγροικίες, σε μαντριά, σε παραπήγματα, σε χαρτόκουτα, μέσα σε νάυλον κατασκευές. Δεν έχουν πρόσβαση στα φάρμακα, είναι ανασφάλιστοι. Κάνουμε ό, τι μπορούμε αλλά δεν είναι αρκετό», λέει στην «Κ» ο δήμαρχος Φιλιατρών κ. Αλκης Ξίγκας.
Ορδές αλλοδαπών συνωστίζονται στο πνευματικό κέντρο της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου, για να ζητήσουν τρόφιμα, χρήματα, ρούχα. Οι πιο διακριτικοί και χωρίς ιδιαίτερα παραβατική συμπεριφορά είναι οι Αφρικανοί. Συνήθως ζητούν λίγο λάδι, ψωμί και κάποια κεριά για να ανάβουν φωτιά και να ζεσταίνονται. Ωστόσο, άνθρωποι που τους βοήθησαν δείχνοντας στοιχειώδη ανθρωπιά βρήκαν τον μπελά τους, καθώς υπάρχουν κι εκείνοι που θεωρούν ότι οι όποιες παροχές θα έπρεπε να αποφεύγονται, καθώς αποτελούν πόλο έλξης και για άλλους αλλοδαπούς... Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...

Συσσίτιο καθημερινά

Στους Γαργαλιάνους, όπου διαμένουν περίπου 1.000 νόμιμοι μετανάστες και ένας μικρός αριθμός παράνομων, ο δήμος κινητοποιήθηκε και αποφάσισε να προχωρήσει στη διανομή συσσιτίου σε καθημερινή βάση, καθώς τα σημάδια πείνας και εξαθλίωσης είναι πλέον αρκετά. «Η παροχή φαγητού θα ξεκινήσει περίπου το Πάσχα και πιστεύω ότι η τοπική κοινωνία θα αγκαλιάσει την πρωτοβουλία. Πρόσφατα είχαμε περιστατικά κλοπών για φαγητό και αποφασίσαμε ότι κάτι πρεπει να γίνει» είπε στην «Κ» ο δήμαρχος Γαργαλιάνων, κ. Στ. Καλοφωλιάς.
Η νομαρχία Μεσσηνίας αποφάσισε, σε συνεργασία με αστυνομία, δήμους, υπηρεσίες υγείας, την καταγραφή του αριθμού των αλλοδαπών που διαμένουν χωρίς χαρτιά στην περιοχή, τα σημεία και τις συνθήκες διαμονής και εργασίας τους, για μια ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του προβλήματος.
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ? 

Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

Γη και ύδωρ έδωσε ο Γιωργάκης στη Μέρκελ

το υπέδειξε η άσπρη γάτα

 
Στην συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν Μέρκελ-Παπανδρέου, τέθηκε από δημοσιογράφους και στους δύο το θέμα της πώλησης των νησιών του ελλαδικού χώρου, για την μείωση του χρέους.  Η Μέρκελ δεν απάντησε, ο Γιωργάκης όμως έκανε την αποκάλυψη…” δεν είναι λύση να πουλήσουμε τα νησιά μας. ΤΑ ΑΓΑΠΑΜΕ και σε κάποια χρόνια ακόμα και με τη βοήθεια της Γερμανίας μπορεί να γίνουν παραδείγματα πράσινης ανάπτυξης…” (!!!!)
Με λίγα λόγια τα νησιά ήδη έχουν πουληθεί  για να καταστραφούν πρώτα από αιολικά εργοστάσια και άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και μετά βλέπουμε γιατί έτσι που θα έχουν γίνει δεν θα τα αγαπάμε πια και τα πράγματα απλοποιούνται. 


Είναι γνωστό ότι στο χώρο των αιολικών εργοστασίων δραστηριοποιούνται και γερμανικές εταιρίες, και μια από αυτές που πρωτοστατούν στον χώρο είναι και η γνωστή σε όλους μας Siemens.
 

Είναι γνωστό πια ότι από όπου περνάει η πράσινη ανάπτυξη, η καταστροφή της φύσης είναι μη αντιστρεπτή και  ολοκληρωτική. Γιατί αυτή η πράσινη ανάπτυξη δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο τις τοπικές ανάγκες σε ενέργεια αλλά μετατρέπει ολόκληρες περιοχές σε εργοστάσια γιγαντιαίας παραγωγής και διανομής ρεύματος σε τεράστιες αποστάσεις. Είναι γνωστές και οι αντιδράσεις όπως τα πρόσφατα επεισόδια σε πολλά μέρη όπως πχ. και με τους κατοίκους στην Κάνδανο, οι αντιδράσεις στη Νάξο, τα σαμποτάζ  των ήδη υπαρχόντων αιολικών εργοστασίων στη Κάρυστο και αλλού.

Οι δρόμοι που ανοίγονται, οι τόνοι τσιμέντα που πέφτουν, η αποψίλωση είναι μόνο ενδεικτικά.


Πολλές από τις  εταιρίες που δραστηριοποιούνται είναι θυγατρικές των πετρελαικών, με λίγα λόγια εκμεταλλεύονται πόρους όπως είναι το νερό, ο αέρας και ο ήλιος που  έως τώρα ήταν κοινά και ελεύθερα για όλους για να σκλαβώσουν περισότερο και πιο ολοκληρωτικά τους ανθρώπους, αφού  οι εκτάσεις που καταλαμβάνουν όπως και οι δρόμοι για την εγκατάσταση των αιολικών εργοστασίων, με αυτή την λεηλασία τους ανήκουν. Έτσι στερούν  από τους ανθρώπους και το φυσικό τους καταφύγιο που ήταν πάντα τα βουνά, σε περιόδους που η καταστολή των κυρίαρχων οξυνόταν.

Όσο για τη φύση και τη ζωή απλά δολοφονούνται, αφού οι δρόμοι των πουλιών καταλαμβάνονται από τεράστιες ανεμογεννήτριες με αποτέλεσμα την εξόντωση τους,  η χλωρίδα αποψιλώνεται και μεγάλες εκτάσεις περιφράσσονται και στην κυριολεξία αρπάζονται από τις τοπικές κοινωνίες.

Η καταστροφή και το κόστος είναι τόσο μεγάλα που καμια παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας που παράγεται από τις ανεμογεννήτριες δεν μπορεί να την αποσβέσει στη δεκαπενταετή το πολύ διάρκεια ζωής τους, αν αναλογιστεί κανείς και τους τόνους καλωδίων δικτύωσης, τα εκατομμύρια τόννων τσιμέντου, όσο και τα χιλιόμετρα εκσκαφών για να περάσουν τα δίκτυα (ειδικά εδώ μόνο από τις κορυφογραμμές κάτι που απαγορεύεται ακόμα και στις χώρες κατασκευής των τουρμπίνων) και εύκολα μπορεί να συνειδητοποιήσει κάποιος το μέγεθος της καταστροφής με πρόσχημα την πράσινη ανάπτυξη… και βέβαια όχι για τουρισμό που θέλουν να λένε ότι είναι η βαριά βιομηχανία, όταν θέλουν να χαιδέψουν τ΄αυτιά των ιθαγενών, αλλά ούτε καν για κατσίκες δεν πρέπει να μιλάμε σε αυτά τα μέρη αυτής της πράσινης ανάπτυξης, αφού τα τοπία κατακερματίζονται από τα παλούκια γίγαντες ενώ ταυτόχρονα ιδιωτικοποιούνται από επιτήδειους και τσιράκια και ταυτόχρονα ρημάζονται τα βουνά για τις ανάγκες του έργου.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε και την οικονομική καταστροφή που σημαίνει για τους φορολογούμενους ιθαγενείς της ΕΕ, αφού κάθε τέτοιο παλούκι κοστίζει περίπου 4 εκ ευρώ και επιδοτείται δωρεάν για πάνω από το 50%  και εκεί είναι μέρος του ζουμιού της οικολογικής ευαισθησίας που επιδεικνύουν οι εξουσιαστές .  Όσο για παραγωγή ενέργειας, οι ιδανικές ημέρες των ανέμων 5-6 μποφώρ είναι πολύ λίγες μπροστά στις άπνοιες ή τους θυελλώδεις ανέμους που δεν επιτρέπουν την λειτουργία τους ή και τις καταστρέφουν.

Έτσι με τη δήλωση του ο Γιωργάκης   υπέγραψε φαρδιά πλατειά  την καταστροφή της φύσης και τη περαιτέρω σκλαβιά και εξόντωση αυτού του τόπου και των κατοίκων του μαζί με τα νέα μέτρα, ταυτόχρονα  και την αρπαγή των φυσικών τους πόρων. Έπεται ο εκσυγχρονισμός του κράτους και η όξυνση της καταστολής, θέματα που η Μέρκελ δήλωσε πως το γερμανικό κράτος είναι πρόθυμο πάλι να προσφέρει την τεχνογνωσία του, απλόχερα…και… αφιλοκερδώς.
Τους περιμένουμε με γεμάτα χέρια.

Δημοσιεύτηκε από Ε και Σ από συλλογικότα anarchy press gr
 
 
 
Αγγελής